Soms heb je van die nachten…
zeker de nachten voor volle maan, meestal kondigt zich dan al iets aan.
Net voor het slapengaan keek ik nog snel mijn mail na. Hoewel ik dagelijks meerdere berichten doorstuur naar verdacht@safeonweb, liet ik me die avond toch even vangen: ik opende een mail van een zogenaamde hacker. Ik twijfelde heel even — zo’n moment van “zou het…?” — maar gelukkig maakte ik meteen een foto, stuurde die door en verwijderde de mail zonder ergens op te klikken.
Toen ik de mail niet meer terugvond in mijn prullenmand, voelde ik toch een golfje paniek opkomen. Ik zette mijn pc uit en vroeg raad aan vrienden die natuurlijk al sliepen. Geen antwoord, geen raad hier op dit moment.
In de mail stond dat ik een pornosite bezocht zou hebben (wat níét klopt, dus dat stelde me gelukkig al wat gerust), en dat ze een obsceen filmpje van me naar al mijn contacten zouden sturen. Dus bij deze: als je een mooi AI-filmpje in de bus krijgt… geniet ervan. 😉
Het was laat, iedereen sliep al — zoals dat hoort op dat uur — en stilaan vond ik weer rust. Toch bleef er nog iets wringen. Ik vroeg mijn gidsen om raad: alles oké.
Daarna trok ik nog een kaartje. Letterlijk: Je bent beschermd.
En tóch was ik nog niet helemaal in vrede.
Tot het finale teken kwam.
In een donkere decemberavond viel er plots vanuit het niets een lieveheersbeestje op mijn schouder, gewoon in mijn living.
Dáár werd het stil in mij.
De paniek smolt weg.
Ik voelde: ik ben beschermd. Alles is goed. Dankjewel.
Ik ging uiteindelijk slapen, maar later ’s nachts hoorde ik een verdacht geluid, alsof er iets op mijn terras liep. “Serieus?” dacht ik. Ik, mama alleen, voelde meteen de drang om mijn dochter en mijn kat te beschermen. Merlijn, mijn kat, was me voor en had al door dat er iets gaande was.
Voorzichtig keek ik door het raam. En daar, op amper dertig centimeter van mij — enkel het glas ertussen — stond een steenmarter fel te vechten met een oud crockje van mijn dochter dat beneden ( 2 verdiepen lager) buiten als tuinornament stond .
Wat een prachtig dier! Ik voelde zijn gespierdheid, zijn sluwheid, zijn speelsheid, zijn nieuwsgierigheid, zijn razende energie bijna lichamelijk. Zo’n schoonheid, maar ook de pure vernielzucht.
Wat moest ik doen? Het raam kon niet meteen open. Stel dat Merlijn naar buiten schoot, of nog erger: de steenmarter naar binnen (het raam komt tot op de vloer).
Dus klopte ik stevig op het raam. In een flits dook hij langs de blauwe regen naar beneden, 2 verdiepen lager, de nacht in.
En toen… toen kwam mijn oerinstinct boven.
Omdat Merlijn veilig in de andere slaapkamer was gevlucht, trok ik het raam open en brulde als een leeuw. Vanuit mijn buik, puur territorium met intentie:
Dit is mijn grond. Blijf weg!
Ergens in de verte blafte één enkele hond terug.
En mijn dochter fluisterde slaperig:
“Mama… wat is dat allemaal?”
En viel weer in slaap.
Ik had misschien weinig indruk gemaakt, maar inwendig sloeg ik me als een oermens op de borst. Mijn innerlijke gorilla had gesproken.
Dit was tussen mij en de steenmarter!
’s Morgens zocht ik middelen om steenmarters af te schrikken. Iemand raadde wc-blokjes aan — de geur zou ze afstoten.
Prima, dan hang ik wc-blokjes in de blauwe regen. Ook decoratie!
Mijn vrouwelijke energie in actie.
Mijn mannelijke deel voelde nog wat keelpijn van mijn nachtelijke triomf.
Alles is goed. Blessed it be.
Ik wens je een mooie dag toe.
Nachten voor volle maan… ze blijven speciaal.
