Mijn belofte

Mijn Belofte

Binnenkort vertrek ik op reis. Al een tijdlang voel ik de roep, de vraag:
Waar zal deze reis me heen brengen?

Mijn leven als Kathaar…
Ik? Ik ben Nathalie. Het kloppend hart van Drakenkind.
Ik dacht dat dit stuk van mij geheeld was.
En toch werd me deze week helder gemaakt:
Ik ben voor 95% geheeld.

Maar onder het wateroppervlak…
Daar leeft nog iets.
Boosheid.
(Is dat de ware bron van die hardnekkige zwemwrat op mijn voetzool?
Een herinnering, een merkteken — een energetisch signaal?)

Vannacht viel alles op z’n plek.
De ware intentie van mijn reis werd me helder:

Ik neem mijn leven terug. Voor de volle 100%.

Ik ben het waard.
Want ergens, diep in mijn energieveld, leeft nog een echo:
“Ik ben het niet waard om te leven.”
Dat stuk houdt me tegen om volledig open te bloeien.

Nu begrijp ik pas echt…
Hoe diep een herinnering uit een vorig of parallel leven kan doorwerken.
Maar vandaag, hier, nu: ik neem mijn leven terug.

Ik teken ervoor.
Ik neem mijn ‘upgrade’ aan in dit leven.
Mijn graduation day.
Ik kom thuis.
Ik sta op.
Voor mezelf. Voor de volle 100%.

Ik ben het waard.
Niet slechts voor 95% — maar voor de volle 100%.

Dankjewel, Ganesha,
Voor jouw wijsheid, jouw leiding, jouw kracht.
Ik aanvaard jouw uitnodiging.
Ik ben klaar om het slagveld te overschouwen.
Klaar om de laatste 5% op te ruimen.

Waarom?

Omdat het mijn leven is.
En het is het waard om voluit geleefd te worden.
Het hele pakket. Geen weerstand meer.

Ik geef me over.
Ik volg jouw begeleiding.
Ik laat me dragen.

En dit —
Dit is mijn belofte.
Aan mezelf.
Aan het universum.
Aan het Katharenvolk.

Ik kom thuis in dit leven.

PS Sinds 2018 heeft zich in mij een herinnering aan een Katharenzoon van 5 jaar geopenbaard. Sindsdien heb ik vele lagen van de pijn uit dat leven aangekeken, doorvoeld en omarmd. Ik voel me nu pas klaar om dit inlangzaam te delen met jullie.

Deze reis is als het ware voor mij het claimen van mijn totale bestaansrecht, ik mag nu volledig thuiskomen in dit leven van Nathalie anno 2025.

Ik houd jullie op de hoogte, niet alleen om mijn verhaal kwijt te kunnen, maar misschien heb jij ook gevoelens van deze aard, herinneringen of wat dan ook en weet je niet goed hoe hiermee om te gaan? Contacteer me dan gerust, we zijn er om elkaar te ondersteunen en te dragen. Elk van ons draagt een puzzel met zich van wat wij mensheid noemen… en langzaam wordt de puzzel compleet.