Dankbaar voor de groei van mens en ziel
Op mijn pad met Praktijk Drakenkind ontmoet ik de meest bijzondere mensen. Elk bewandelt zijn eigen weg, met verdriet, pijn, uitdagingen én vreugde.
Zoals ik hen raak, raken zij ook mij. ❤️
Tijdens een recente vrouwencirkel vertelde een lieve, krachtige dame over haar snel groeiende en intense relatie. Haar verhaal raakte me diep door de herkenning van die intensiteit en de vreugde die daarmee gepaard gaat. Ze vertelde dat haar man sinds hun samenzijn een tweekoppige draak in zichzelf voelde.
Op dat moment werd ik teruggebracht naar de herinnering aan mijn eigen witte tweekoppige draak die jaren geleden ontstond tijdens mijn relatie met mijn twin. Voor mij symboliseerde die draak de helende kracht van verbondenheid: twee harten die één centrale as vonden.
Mijn pad verliep echter anders dan ik toen had verwacht. Om volledig mezelf te worden, werd ik uit die eenheid terug naar mezelf geleid. Terug naar mijn eigen hart. Terug naar mijn eigen kracht.
Die weg bracht diepe pijn met zich mee. Toch heb ik altijd gevoeld dat pijn nooit in de weg mocht staan van de liefde en dankbaarheid die ik ervaarde voor wat geweest was.
In januari hadden mijn twin en ik een warme ontmoeting tijdens een etentje. Er was oprechte vriendschap. Ik voelde dat mijn menselijke stuk geheeld was.
In april ging ik zelfs op date met een andere man. Voor het eerst voelde ik dat ik volledig mezelf mocht zijn. Zonder maskers. Zonder angst voor afwijzing. Omdat ik mezelf niet langer afwees. Het werd geen relatie, daarvoor waren de verschillen te groot, maar de ervaring was onbetaalbaar.
En toch had de vrouwencirkel iets in beweging gezet.
Die nacht vroeg ik mijn gidsen om helderheid.
Zoals zo vaak kwam het antwoord.
Ze vroegen me hoe mijn relatie met Apollonia was geweest gedurende de voorbije twee jaar.
Apollonia, mijn drakengids die al sinds 1987 aan mijn zijde staat.
Toen voelde ik pijn.
Ik had haar de laatste jaren nauwelijks nog gevoeld. Ik dacht dat zij bewust afstand had genomen zodat mijn menselijke deel kon groeien en leren vertrouwen op zichzelf.
Maar dat was niet het volledige verhaal.
In mijn bewustzijn zag ik haar liggen in haar grot. Stil. Teruggetrokken. Alsof ze haar kracht verloren had.
Ik ging naast haar liggen en omarmde haar.
Ze liet me haar verdriet voelen. Een hartverscheurende pijn.
Ze vertelde me dat draken een band zoals die van mijn twin slechts één keer aangaan. Een verbinding voor eeuwig. Ze begreep mijn menselijke proces, maar de breuk had haar diep geraakt.
De tranen stroomden.
Want ik voelde dat haar schaduw ook een deel van mijn eigen hart was geworden.
Ik beloofde haar bewust te koesteren. Zoals zij mij jarenlang had gekoesterd met haar wijsheid, magie, moederlijke liefde en eindeloos geduld.
Ik vroeg me af waarom er nergens een handleiding bestaat voor zulke ervaringen.
Het antwoord kwam onmiddellijk:
“Omdat dit de taal van het hart is.”
Dus begon ik haar opnieuw bewust in mijn hart te dragen.
Zonder verwachtingen.
Zonder voorwaarden.
Met alles open.
Tijdens de Reiki 1-inwijding eind mei kwam de heling.
De prachtige vrouwen die deelnamen aan het weekend wilden me op het einde als dank zelf een behandeling geven.
Hun liefdevolle draagvlak liet me afdalen naar de diepste schaduw in mezelf.
Maar ik bleef in mijn licht staan.
Ik stierf niet in het donker.
Ik verrees eruit.
Tijdens die innerlijke reis verscheen Apollonia opnieuw naast me. En samen met haar kwam een nieuwe draak aangevlogen.
Een witte, speelse, lichte energie.
Zijn naam is Aeolus.
Hij kwam naast me staan en verbond zich met Apollonia, de zwarte draak.
Yin en Yang.
Licht en donker.
Niet langer één tweekoppige draak.
Maar twee afzonderlijke draken, elk volledig in hun eigen kracht.
Achter mij.
Naast mij.
Met mij.
Apollonia is geheeld.
Ik ben geheeld.
Aeolus, welkom.
Dankjewel dat je bent opgestaan.
Dankbaar voor de groei van mens en draak.
Dankbaar voor alle ontmoetingen onderweg.
Dankbaar voor de magie van het hart.
Wat betekent dit concreet in onze aardse realiteit?
Voor mij heel veel.
Ik voel me jonger, creatiever en veerkrachtiger. Er is meer innerlijke vrede, meer vertrouwen en meer levensvreugde.
Want echte heling blijft niet in de spirituele wereld hangen. Ze stroomt door tot in het dagelijkse leven, in hoe we denken, voelen, liefhebben en onszelf durven zijn.
